روابط عمومی و همگرایی میان ارکان سازمان و افکار عمومی
دکتر محمود ترابیان
چهارشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۴ ساعت ۲۱:۳۷
کد مطلب: ۳۴۴۳۲
 
 
Share/Save/Bookmark
 
از روابط عمومي، به‌عنوان هنر هشتم و دستآورد قرن بيستم ياد مي‌شود؛ علی‌رغم آن‌که روابط‌عمومی علم جدیدی به‌شمار می‌آید اما توانسته رده‌هاي عالي علمي و آزمون و خطا را به‌سرعت طي نموده و در سازمان‌ها و مؤسسات، به‌عنوان وزنه‌اي قوي و انکارناپذير جا باز کند و به‌جرأت مي‌توان گفت امروزه هيچ مؤسسه يا سازمان بزرگ جهاني را نمي‌توان يافت که روابط‌عمومي نداشته باشد.

مستندات تاریخی و فرهنگی نشان می‌دهد در زمان‌های گذشته که مدیریت به شیوه سنتی اجرا می‌شد، زندگی اجتماعی نیز راه ساده و عادی خود را طی می‌کرد ولی پس از رنسانس (تجدید حیات) و رفرم (اصلاح اجتماعی)، شرایط و اوضاع و احوال جوامع دگرگون شد و مدیریت نوین و علمی مورد توجه قرار گرفت و بر اثر رواج روزافزون زندگی ماشینی و دوری انسان‌ها از یکدیگر، امر ارتباط مدیریت‌ها و به‌طبع سازمان‌ها و مؤسسات با مخاطبان نیز دچار آن‌چنان خدشه‌ای شد که به‌تدریج در ورطه ورشکستگی و سقوط قرار گرفتند. این امر باعث شد که در اوایل قرن بیستم (حدود یک‌صد سال پیش) در نمودار سازمانی، مؤسسات و سازمان‌های هر دو بخش خصوصی و دولتی در کشورهای غربی و از حدود پنجاه سال پیش در کشورهای در حال توسعه از جمله ایران، به‌تدریج واحد یا اداره‌ای به نام روابط‌عمومی جای خود را باز کرد و در اکثر سازمان‌ها و مؤسسات از نظر سلسله‌مراتب اداری، پیش از بالاترین مقام یا مسؤول مؤسسه قرارگرفت تا نقش و وظیفه یک پل ارتباطی دوسویه را بین یک سازمان و مخاطبان آن ایفا کند.

به‌طور کلی از زمانی که پدیده افکار عمومی مورد توجه و اهمیّت قرارگرفت، برقراری ارتباط با همگان (عموم) به‌ویژه از طرف واحدهای روابط‌عمومی نیز به‌صورت یک مسأله مهم، حیاتی و استراتژیک و به‌عنوان یک علم، تکنیک و فلسفه اجتماعی به‌کار گرفته شد و سازمان‌ها و مؤسسات دریافتند که اگر بقا و پیشرفت خود را خواستارند، باید با مخاطبان و مشتریان خود ارتباط دوسویه برقرار کنند. یعنی با استفاده از روابط‌عمومی و به‌کار بردن روش‌ها و راه‌کارهای آن، جامعه را به‌سوی خود (سازمان مربوط) جلب و جذب کنند تا بتوانند تشریک مساعی و همکاری همگانی را کسب کرده و با دریافت پس‌فرست مخاطبان به پیشرفت‌ها و موفقیّت‌های مورد نظر دست یابند.

تعاریف و مفهوم روابط عمومی
روابط‌عمومی در دیدگاه بسیاری از متخصصان، عبارت از تلاش برنامه‌ريزي شده و مداومي است که به‌منظور ايجاد و حفظ حسن‌نيت و شناخت بين سازمان و مخاطبان آن صورت مي‌گيرد. کلمات «برنامه‌ريزي شده» و «مداوم» نشان مي‌دهند که حسن‌نيت و شناخت، به‌آساني يا به‌خودي‌ِخود، به‌وجود نمي‌آيند و در واقع بايد «ايجاد» و «حفظ» شوند و نيز مشخص مي‌کنند که فعاليت‌هاي روابط‌عمومي، برنامه‌ريزي شده بوده و هدف آن، ایجاد حسن‌نيت و شناخت است نه کسب شهرت يا تأييد.

متعاقب این دیدگاه، پذیرش این واقعیت ضروری است که هنر روابط‌عمومی، اعمال مدیریتی است که دیدگاه جامعه را مورد سنجش و ارزشیابی قرار می‌دهد و عملکرد سازمان خود را با مصلحت جمعی و وجدان اجتماعی منطبق می‌کند.

بنابراین روابط عمومی در یک دیدگاه تخصصی، نوعی مدیریت با عملکردی آگاهانه، پیوسته و برنامه‌ریزی شده است که شکل‌گیری افکار عمومی، منطبق با سیاست‌های سازمان را رسالت بزرگی برای خود می‌داند که بر اساس آن می‌توان میان ارکان مختلف سازمان و افکار عمومی حسن‌تفاهم ایجاد کرد.

ارکان اصلی روابط عمومی
روابط‌عمومی، بستری مناسب را جهت رسیدن به اهداف، تحوّلات، مشارکت عمومی و راهبردهای تازه فراهم می‌کند و هدف نهایی آن، این است که طرز تلقی و دیدگاه جامعه را نسبت به هر موضوع و مسأله‌ای جهت داده و در واقع، زمینه همکاری و مشارکت عمومی را فراهم کند.

به هر حال روابط عمومی دارای سه رکن اصلی و مشخص است که عبارتند از:
۱. اطلاع‌رسانی: بنا براین اصل، روابط‌عمومی‌ها، یکی از عوامل تولید کننده اطلاعات محسوب می‌شوند؛ به‌طوری که برخی بر این باورند که در جوامع اطلاعاتی و دیجیتالی نقش اصلی را روابط‌عمومی‌ها ایفا می کنند.

۲. اقناع و متقاعدسازی مخاطبان: کارشناسان روابط‌عمومی با بهره‌گیری از یافته‌های روان‌شناسی و مهارت‌های ارتباطی به‌خوبی از عهده این وظیفه برمی‌آیند. در این مبحث، روابط‌عمومی، به‌صورت یک‌طرفه، تنها در پی تزریق دیدگاه‌ها و درخواست‌های خود نیست؛ بلکه رابط صادقی است بین منافع سازمانی و خصوصی و منافع مردم.

۳. جلب مشارکت عمومی، هم‌گرایی و بهینه‌سازی امور: به‌معنای کوتاه کردن فاصله بین مدیران سازمان و همه افراد، سازمان‌ها و نیروهای درون و برون‌سازمانی و جلب و جذب حمایت‌های آنان در پشت سر مدیریت سازمان، جهت ایجاد فضای مشارکت برای تحقق اهداف سازمانی است.

اهمیّت روابط عمومی
روابط‌عمومي، هنر و دانشی اجتماعي است که درون و برون دستگاه را به‌هم پيوند داده، هدف و چگونگي برنامه‌ها را ترسيم مي‌کند. روابط‌عمومي، مشاور امين مدير و کليه کارکنان دستگاه است و به‌بیانی دیگر، حافظ منافع دستگاه مربوط و مردمي است که با آن سر و کار دارند. پس لازم است که مدير و کارکنان صددرصد به وي اعتماد داشته باشند.

روابط عمومي در هر سازمان چشم بينا ، گوش شنوا ، زبان گوياي آن سازمان و پل ارتباطي بين مردم و مسؤولان به‌حساب مي آيد و سازمان را از نظريات، انتقادات و خواست‌هاي مخاطبان آگاه مي‌سازد تا مديريت سازمان را در اتخاذ تصميم مناسب براي برآوردن نيازهاي مخاطبان ياري رساند. در حقيقت، روابط‌عمومی بايد مغز تجزيه و تحليل‌گر افکار عمومي باشد و بتواند از داده‌ها، پيشنهادهاي سازنده و هم‌سو با افکار عمومي ارائه نمايد. بي‌شک، بي‌اعتنايي به روابط‌عمومي عواقب سوء و زيان‌باري را براي هر تشکيلاتی، به‌همراه خواهد داشت. روابط‌عمومي، علاوه بر انتقال و انعکاس اخبار بايد از حالت انفعالي به‌دور باشد و با فعاليت اثربخش خويش، زمينه‌هاي مختلف فرهنگي، اجتماعي و سياسي را ارتقاء داده و با پويايي و تحرک خاصي تحليل‌گر مسائل مختلف باشد.

نکته آخر این‌که شهرت و اعتبار یک سازمان یا مؤسسه را می‌توان به‌نوعی نتیجه و حاصل فعالیت‌های ارتباطی یا روابط‌عمومی درون‌سازمانی آن دانست. چون روابط عمومی یعنی پل؛ پل ارتباطی، پل پیوستگی، پل ادراک و یکپارچگی میان مردم با یکدیگر و میان دستگاه‌هایی که با مردم سروکار دارند.

* دکترمحمود ترابیان- مدیر امور روابط‌عمومی و اطلاع‌رسانی بانک آینده
 


 
برترین بانک ایران در سال 95 کدام بانک است؟
بانک ملی ایران
بانک صادرات ایران
بانک سپه
بانک پاسارگاد
بانک پارسیان
بانک سامان
بانک شهر
بانک سینا
بانک دی
بانک اقتصاد نوین
بانک خاورمیانه
بانک آینده
بانک انصار
بانک ایران زمین
بانک گردشگری
بانک کارآفرین
بانک کشاورزی
بانک رفاه کارگران
بانک مسکن
بانک ملت
بانک قوامین
بانک تجارت
بانک توسعه تعاون
بانک سرمایه
بانک قرض الحسنه مهر ایران
پست بانک
بانک حکمت ایرانیان
موسسه اعتباری کوثر
موسسه اعتباری ملل
موسسه اعتباری کاسپین